ALS JE HAAR MAAR GOED ZIT...

 

 

Hoe waar is dat, elke dag kijken de meesten van ons in de spiegel om hun haar te checken en ik hoop dat wij van de Kapperz een steentje bij mogen dragen aan het lekkere gevoel wat het geeft als het goed zit.

Voor mij zal het even duren voordat ik weer kan bijdragen aan dat gevoel, want zoals een aantal van jullie waarschijnlijk al weten ben ik er voorlopig tussenuit. Ik ben heel blij en trots dat mijn collega’s ondertussen mijn werkzaamheden opvangen en zelfs meer doen dan nodig om alles geolied te laten verlopen en daar ben ik heel dankbaar voor.

Wat is er gebeurd? Op 4 september ging ik nietsvermoedend voor een onschuldig onderzoekje naar het ziekenhuis om een week later te horen dat er borstkanker gevonden is.

Mijn leven is al nooit van het rustige soort, maar ik kan zeggen, vanaf die dag ging alles echt in een stroomversnelling! Je komt terecht in een wereld waar je eigenlijk niet wil zijn, ik ga dan toch liever elke zondag op bezoek bij mijn  vervelendste tante dan dat je ineens 2 x per week in het ziekenhuis bent waar allerlei prikken onderzoeken en gesprekken elkaar in snel tempo opvolgen.

De beslissingen die je in korte tijd en met heel wisselende emoties moet nemen zijn niet mis. Ik ben heel dankbaar dat mijn lief en ik ons niet gelijk gek hebben laten maken en dat we vanaf het begin af aan fijne artsen hadden om de dingen mee te bespreken. Zo zijn we  de laatste week van september toch gewoon dat weekje op vakantie gegaan en hadden op die manier alle tijd om alles op een rijtje te zetten. Wij wilden toch ook graag een second opinion en daar werkte de arts prima aan mee. En toen kwam het dat een week na de vakantie , op 8 oktober we een afspraak hadden in het 2e ziekenhuis, de Alexander Monroe kliniek, speciaal en alleen voor borstkanker en dat we na nog wat onderzoeken een gesprek met de arts hadden.

Zij gaf ongeveer dezelfde diagnose en stelde voor die week erna, de 16e te opereren…………  ……Dat ging wel erg snel, maar ach als het dan toch moet dan gaan we er maar voor. Dus toen was het heel snel schakelen en regelen en dus was er weinig tijd om jullie op de hoogte te brengen.

Het is nu 3 weken na de operatie en het herstel gaat heel erg goed, we wachten nu nog een onderzoek af om te beslissen welke nabehandeling gewenst is en dan weet ik ook weer meer over hoe nu verder. We nemen tegenwoordig 1 stapje tegelijk want wat namelijk  gelijk aan de orde is als zoiets gebeurd is de onzekerheid over de toekomst en waar we daar in het begin ons nog tegen verzetten, weten we inmiddels dat dat er voortaan bij hoort. Ook al is deze vorm prima behandelbaar en hebben we de grootste kans dat het gewoon goed gaat hierna, 100% hebben we niet , maar ach dat heeft uiteindelijk niemand en daar zullen we mee moeten leren leven, met de nadruk op dat laatste!

Ik voel mij enorm gesteund door alle lieve ontroerende reacties op welke manier dan ook en mijn dank daarvoor is groot…

Ik hoop ( als ik weer mag autorijden) weer een klein steentje bij te kunnen dragen, dus zodra ik kan zien jullie mij wellicht wel weer rond hobbelen bij de Kapperz.. …..tot later……

 

Groetjes,

Astrid

X